• Forsíða
• Framsýn - Stéttarfélag
• Starfsmannafélag Húsavíkur
• Þingiðn
• Verkalýðsfélag Þórshafnar
• Fréttabréf
• Starfsmenn
• Orlofsmál og ferðir
• Réttindi atvinnulausra
• Lífeyrissjóðir
• Lög og reglur
• Eyðublöð
• Aðrir vefir
• Um vefinn
• Starfsmat sveitarfélaga
• English
• Polski

2. maí 2010 - kl. 11:46

Björn Grétar með góða ræðu

Góðir félagar.
það er mér mikill heiður og ánægja að fá að vera hér með ykkur í dag, á degi ,sem í mínum hug á að vera mesti hátíðar og baráttudagur allra jarðarbúa sem vilja kenna sig við jafnrétti bræðralag og betri heim. Og að vera á þessum stað þar sem stéttafélögin eru til fyrirmyndar eins og sést á þátttöku hér í dag og þessi baráttudagur er haldin með þeim glæsibrag að annarstaðar mætti vera til fyrirmyndar. Sá sem hér stendur hefur gegnum tíðina verið á mörgum stöðum víðsvegar á landinu 1.maí og þar á meðal einu sinni áður hér á Húsavík. Þetta er einstakt og gleður mig að sjá hvað hægt er að gera með þessa góðu hugsjón sem byggir á samstöðu.

Þessi dagur okkar hefur verið alþjóðlegur baráttudagur verkalýðshreyfingarinnar frá árinu 1889 þó svo að fyrsta kröfugangan á íslandi fari ekki fram fyrr en árið 1923. Upphafið af öllu þessu má rekja til þings Alþjóðasambands sósíalista sem hófst í París á 100 ára afmæli frönsku byltingarinnar 14 júlí 1889. Að tillögu bandaríska verkalýðssambandsins var samþykkt að gera 1. maí að alþjóðlegum degi verkalýðsins. Með því tókst að snúa alkunnri gamalli almennings hátíð upp í baráttudag. Höfuð baráttu og stefnumálið var krafan um 8 stunda vinnudag. Fyrstu kröfugöngur voru farnar strax árið eftir í nokkrum löndum og kom víða til blóðs úthellingar , þar sem yfirvöldum þótti verkalýðshreyfinginn vera að “ ægja stórborgurunum” eins og komist var að orði í Ísafold þetta ár. Það er í mínum huga nauðsynlegt að rifja upp söguna á degi eins og þessum ,vegna þess að ef við eigum og munum ekki fortíð þá eigum við ekki framtíð.

Í íslensku þjóðfélagi í dag er ráðandi meðal þjóðarinnar reiði ,undrun og vonbrigði sem eru að breytast hjá mörgum í ótta við framtíðina. Það er sannarlega innistæða og ástæða fyrir öllum þessum tilfinningum. Reiðin stafar meðal annars af þeirri gengdarlausu græðgi og siðblindu þar sem allmargir einstaklingar hafa komist upp með að tröllríða þjóðinni og ræna frá henni þeirri framtíð sem við vildum sjá og okkur var talin trú um að væri til staðar. Reiði yfir því að mörg okkar hafa verið leidd í fjötra fátæktar með öllum þeim fylgifiskum sem eru förunautar þeirrar eymdar sem þar af leiðir. Reiði yfir því að þessum einstaklingum þessum fjárglæframönnum ef ekki glæpamönnum voru “seldar” eða afhentar eignir okkar af ráðamönnum vegna þess að pólitískur áróður var í hávegum hafður með því að einkavæðingin væri lausn allra mála.

Og því miður náði þessi fals pólitík inn í okkar raðir og í hreyfingunni svo og í flokka sem kenndu sig við jafnrétti samvinnu og bræðralag. En þetta var einkavinavæðing og einkavinirnir greiddu aldrei fyrir það sem þeim var selt . og við, þjóðin alþýðan situr uppi með öll óþrifin og verður í fjötrum um ókomin ár. Fleiri og fleiri hafa fengið dóm fátæktar yfir sig, (talað er um 90 þúsund manns) misst eignir, fjölskyldur hafa tvístrast. EN ekki einn ekki einn einasti þeirra sem var gerður að löggyltum arðræningjum hefur fengi refsingu. Og engin þeirra sér í sjálfum sér nokkra ástæðu til að sjá siðspillinguna sem þeir voru og eru haldnir og mærðir fyrir.

Sagan mun minnast þessa tíma sem áratuga græðgi ,spillingar og óhófs. Undrun okkar er mikil yfir því að svona skuli hafa farið fram í mörg ár og í eyrum okkar almennings hafi klingt endalaust “við erum fullkomin við erum markaðsfólk öngvir í veröldinni komast með tærnar þar sem við höfum hælana”.

Eitt af höfuðkröfum samtaka eins og samtaka atvinnurekenda var að eftirlitsstofnanir væru minnkaðar og að “markaðurinn sæi sjálfur um eftirlitið og kerfið frjálshyggjan væri með innibyggt eftirlit. Í öllum fréttatímum var markaðsgeng kauphallar birt daglega. Markaðurinn var orðin eins og guð eða skurðgoð sem okkur væri ætlað að tilbiðja og bera engar brigður á mátt og megin þessa fyrirbrigðis sem er jú ekkert annað enn tæki hugmyndarfræðinnar.

Hugmyndafræðinnar var vel lýst í einni setningu hjá fyrrverandi forstjóra stórfyrirtækis sem sagði af sér vegna siðleysis aðaleigenda. Hún lýsti því hugar ástandi og síðblindu í einni setningu . ÉG Á ÉG MÁ. Þessi orð lýsa í fáum orðum upp það glórulausa ástand sem ríkti í veröld þeirra sem létu greipar sópa um eignir almennings. ÉG Á ÉG MÁ.

Vonbrigðin koma til vegna þess að venjulegu fólki finnst ekkert ganga að koma höndum og böndum á þá sem framkvæmdu ódæðin með dyggum stuðningi eða í besta tilfelli afskiptaleysis aðila sem áttu að gegna því hlutverki, ýmist kosnir eða ráðnir, til að sjá svo um að þetta gæti alls ekki átt sér stað.

Óttinn sem er að búa um sig er vegna þess að í langflestum fjölskyldum er afleiðing alls þessa farin að hafa mjög slæm áhrif . Eigna missir, kaupmáttar samdráttur uppá tugi prósenta og lækkun launa m.a. lífeyris frá lífeyrissjóðum.

Það sagði við mig kunningi minn sem er að komast á eftirlaun . Það er mikill kvíði í mér ég veit ekki hvort ég get hætt að vinna vegna verri afkomu og hruns launa minna úr lífeyrissjóði mínum og ég veit heldur ekki hvort ég fæ að halda vinnu þó að heilsan leifi. Enn ein ástæða óttans og líklega sá versti er að verða atvinnulaus og sá ótti og niðurlægingar tilfinning sem því fylgir. Þar hefur ekki skort á eftirlit með hvort svindlað sé á atvinnuleysiskerfinu, það væri betur að sambærilegt eftirlit hefði verið og væri með þeim sem létu og láta greipar sópa um þau auðæfi sem vinnandi fólk, alþýða þessa lands hefur skapað.

Nú er mikilvægast að virkja þessa miklu orku tilfinninganna reiðinnar ,vonbrigðanna og óttans og finna hvernig við getum notað okkur hana til að byggja upp það þjóðfélag sem við viljum og vildum lifa í hér á Íslandi. Það er talað um Nýtt Ísland en ég læt duga að kalla á betra Ísland.

Við verðum að spyrja okkur spurninga og það er ekki sjálfgefið að svörin verði einföld. Við h/f urðum hugsjónir til dæmis þá hugsjón þar sem upphafið hér á landi var hér í sveit. það er að segja Samvinnu hugsjónina ,samvinnuhreyfinguna sem var löskuð og allt að því eyðilögð í upphafi innreiðar frjálshyggjunnar. Hugsjónir samvinnumanna og sosiallista geta ekki farið saman með kapítalisma það erum við búin að fá að reyna á eigin skinni. Hvað svo sem við köllum afkvæmið d.d Blerisma eða korporotarisma eða eitthvað annað. Við alþýðan erum fyrirfram dæmd til að tapa i því samkrulli. Við verðum að hafa dug og þor til að endurvekja hugsjónir sem skila okkur betra lífi og við verðum að þora að kalla hlutina þeim nöfnum sem þeir nefnast.

Vettvangurinn til að búa betra ísland er í grunneiningunum í hreyfingunni og vinna þaðan á sameiginlegan vettvang ,hvort sá vettvangur heitir ASI eða eitthvað annað er ekki málið. En núverandi sameiginlegur vettvangur grunneininganna eru ekki líkleg til að koma hugsjónum grasrótarinnar áfram og í framkvæmd þannig að endurnýjun tiltrúar og virðingar sé endurvakin hvort er heldur er um stjórnvöld atvinnurekendur eða aðra í stjórnsýslukerfinu að ræða.

Í dag eru áhrifin allt of lítil og er það afleiðing af þeirri röngu stefnu að sameiginleg samráð sé fyrir öllu og eftir situr hinn almenni félagi og hefur lítið eða ekkert að segja. Í þeim félögum þar sem góð málefna vinna hefur farið fram er því miður sú skoðun sem þar hefur orðið til með góðri vinnu barin niður á hinum sameiginlega vettvangi og oft af þeim, þar sem lítil sem engin grasrótarvinna hefur farið fram. Og þetta fer fram í nafni meirihluta valds. Gagnrýni sem er eitt besta hreyfiafl í samtökum eins og okkar er hundsað og það forystufólk sem ber skoðun grasrótarinnar á vettvang, því fólki er refsað eins og dæmin sanna. Ég verð að minnast manns sem kunni að virkja gagnrýni á jákvæðan hátt og vinna úr með þeim sem gagnrýndu og höfðu skoðun sem var ekki alltaf í takt við forustuna á hinum svokallaða sameiginlega vettvangi. Sá maður var Guðmundur J Guðmundsson blessuð sé minning hans.

Ég sagði fyrr í máli mínu að við yrðum að kalla hlutina réttum nöfnum og vera óhrædd við það. Nú fyrir nokkrum dögum var forstjóri Landsvirkjunnar fyrirtækis okkar að lýsa þeirri skoðun sinni að það ætti að leggja sæstreng frá Reyðarfirði til Evrópu til að flytja raforkuna okkar beint til notenda þar um slóðir.

Að tala með þessum hætti er að mínu mati glórulaust. Við eigum skilyrðislaust að nota orkuna til að byggja upp fyrirtæki sem skapa störf , störf fyrir vinnandi fólk, því að það eru störfin sem unnin eru hér heima sem skapa fjármagnið í samfélögin eins og t.d hér á Húsavík og annarstaðar.

Það eru þessi störf og það fólk sem þau vinna sem halda uppi samtryggingu, heilbrigðis þjónustu og svo framvegis. Það er allra síst að flytja auðæfi okkar ónýtt úr landi það er ekki það sem við þurfum.

Það hefur verið bannorð að tala um að skapa störf. Að skapa arð fyrir hluthafa það hefur verið lausnarorðið. Hættum að tala með þessum hætti. Segum “við skulum skapa störf”. Við “verðum að skapa störf”. “Við ætlum að skapa störf fyrir allar vinnandi hendur”.

Það var miður að ekki skyldi vera pólitískur vilji eða þor þegar hrunið skall á að bregðast við með lagasetningu sem hefði bundið bæði verðbætur og vexti, ástandið var með þeim hætti að ekkert hefði verið eðlilegra en það, en því miður var sterk andstaða á móti og ekki síst frá svokallaðri forystu ASÍ. Ekki veit ég hvers vegna. EN það sem er að gera tugþúsundir félaga innan aðildarfélaga ASÍ að fátæklingum og óskilafólki eru einmitt þessir þættir. Það sem við þurfum alls ekki núna það er að breyta verkalýðshreyfingunni í greiningardeildir.

Það sem við þurfum eru baráttusamtök.Við verðum að byggja upp tiltrú á hreyfinguna. Við verðum að endurvekja tiltrú á lífeyrissjóðina.Við verðum að öðlast tiltrú á löggjafarvaldið. Við verðum að endurnýja og endur uppbyggja stjórnsýsluna sem í dag er spillt samtryggingakerfi.

Verkalýðshreyfing er orð sem inniheldur mikið, verkalýður er fólkið sem eru félagar. Hreyfing er aflið sem býr að baki og er tilbúið að losna úr læðingi.

Við erum keðja fólks sem kemur og fer en þessi keðja má aldrei slitna.Það er okkar hlutverk að sjá til þess og að koma þeim skilaboðunum til afkomenda okkar. Þá mun vel fara. Við höfum undanfarnar vikur verið mynnt á hvað náttúran okkar er máttug þar eru að verki öfl sem við getum ekki haft stjórn á.

Ég vil að lokum að við sendum því hugrakka fólki sem er að takast á við afleiðingar þessara náttúruhamfara baráttukveðjur og að okkar hugur er með því.

 

<< til baka

Tilkynningar